حریم خصوصی

حریم خصوصی

وقت سخـن نتـرس، بگـو آن‌چـه گفتنی‌ست
شمشیــر روز معرکــه زشت است در نیــام

موضوعات

بعضی‌ها خیال می‌کنند (فقط خیال می‌کنند!) این‌جا دنیای مجازی‌ست و هر کاری دل‌شان خواست می‌توانند بکنند؛ راحت دل دیگری را می‌شکنند، فحش ناموسی نثارش می‌کنند، هر لفظی بر روی دکمه‌های صفحه کلیدشان چرخید، همان را تایپ می‌کنند، تهمت می‌زنند، اهانت می‌کنند و هر برچسبی خواستند به طرف‌شان می‌چسبانند، فقط به خیال این‌که اینجا مجازی‌ست و پیش خودشان هم زمزمه می‌کنند که کی به کیه، طرف که دستش به من نمی‌رسه، بذار خودم رو خالی کنم و کاریش کنم که در وبش رو تخته کنه!

همین که با یک سری از این پست‌ها و کامنت‌های مزخرف دلگیر می‌شوید و ناراحت و تا چند روز دل و دماغ درست و حسابی ندارید یا که در پاسخ به آن‌ها واکنش نشان می‌دهید یا که بدتر، خداحافظی و یا کوچ می‌کنید، یعنی این دنیا آنقدرها هم که فکرش را می‌کنید مجازی نیست؛ این را بارها نوشته‌ام. همین که افراد در این‌جا روی یکدیگر تأثیر می‌گذارند، چه منفی، چه مثبت، یعنی این‌جا مجازیِ مجازی هم نیست. شاید حقیقی نباشد، اما مجازی هم نیست، امر، امری‌ست بین الامرین.

روی سخنم با کسانی‌ست که با آمدن زمستان دوباره به خواب زمستانی رفتند، یا که بدتر، خودشان را به خواب زده‌اند. این‌جا یا هر کنجی از این فضای نسبتاً مجازی فحشی دادی آن هم ناموسی، دلی شکستی آن هم به گونه‌ای که ترمیم کردنش کار کرام‌الکاتبین است، توهینی کردی آن هم به سبکی که طرف مقابلت به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و کاری کرد که در حالت طبیعی از یک انسان عاقل بعید است، مسئولی! آن که سیطرۀ نگاهش چتری‌ست بر عالم حقیقت، قطعاً در این فضای نسبتاً مجازی که تنها یک زیر مجموعه به حساب می‌آید، حاضر و شاهد است. پسون فردا نگویی که کجا و کی چه غلطی کردم که مستحق چنین عذابی بودم!

اگر در دنیای حقیقی کار اشتباهی کردیم و بعدش سرمان به سنگ خورد و خواستیم حلالیتی بطلبیم؛ نمی‌دانم سرطانی گرفتیم، مریضی صعب‌العلاجی نصیب‌مان شد یا هر چیز دیگر، شاید دسترسی به طرفی که مورد ظلم واقع شده برای‌مان راحت باشد و خیلی راحت هم بتوانیم بخشش او را بگیریم، اما بدانید در این فضای نسبتاً مجازی ممکن است کسی را که مورد ظلم قرار دادیم، دیگر دست‌مان به او نرسد و دیدارمان به قیامت بیفتد، فتأمل.

میرزا ...