برگ سبزی‌ست تحفۀ درویش

یکی از بهترین کتاب‌های موجود در این عالم هستی، بدون شک کتاب «عیون الاخبارالرضا»‌ست. بنا به گفتۀ مصنف در مقدمۀ کتاب، زمانی که وزیر وقت و حاکم آن دوران، در مدح و ستایش حضرت علی‌بن‌موسی‌الرضا علیه‌السلام اشعاری را می‌سراید و به او هدیه می‌دهد، او نیز کتاب عیون الاخبارالرضا را به پاس زحمات آن وزیر نگاشته و به او اهدا می‌کند و برایش می‌نویسد: «‌هدیه‌ای بهتر از این کتاب که از معارف بیکران امام رضا علیه‌السلام تألیف شده، نیافتم تا در پاسخ این دو قصیده بفرستم».

اگر جلد دوم این کتاب را باز کنید و بیست و چهار صفحه ورق بزنید و دومین حدیثش را نیم‌نگاهی بیندازید، نوشته:

«مَن لَم یَشکُرِ المُنعِمَ مِنَ المَخلوقینَ، لَم یَشکُرِ اللّه عَزَّوَجَلَّ»

هر کس در مقابل خوبى مردم تشکر نکند، از خداى عزّوجلّ تشکر نکرده است.

در مَثَل جای مناقشه نیست، اما کمال بی‌انصافی‌ست که در مقابل یک لطف بزرگ تشکر نکنم؛ مصداق بی‌وجدانی‌ست که در مقابل هدیه‌اش، هدیه‌ای تقدیم نکنم و چه هدیه‌ای بهتر از کلام گهربار معصوم.

این پست را به دستان لرزان باد می‌سپارم که برساند به دست دوست عزیز و محترمی که به واقع، به معنای واقعی کلمۀ «واقع» بنده را مورد لطف خود قرار داده است. باید بگویم واقعاً شرمنده‌ام! شرمنده از این بابت که وقت گرانبهایش را برای میرزا تلف کرد. شرمنده از باب این‌که انگشتانش را به خاطر میرزا روی صفحه چرخاند و خسته‌شان کرد. خجالت زده‌ام که هدیه‌ای فراتر از یک پست ناقابل در توانم نیست و به مصداق «لا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفسًا إِلّا وُسعَها»، امید است که بر من ببخشند. شرمسارم بابت این همه لطفش، آن هم الطافی از دور دست‌های تبعید. 

کوچیکِ تمام بلاگرها، میرزای اصفهانی

Powered by Bayan