پس از برجام!

آنچه گذشت... :)

با این حالتی که محسنه نشسته بود و با آن هیکل باریک و لاغر و چشمان تورفتۀ سیاهش، دقیقاً شده بود مثل معتادها. داشتیم با هم شرط می‌بستیم که مختلط است و او می‌گفت مختلط نیست که یک‌مرتبه شخصی بسانِ فرامرز خودنگاه، داور مردان آهنین، به سمت ما آمد. گفتم: «محسنه! کم نیاریا!». رسید به ما و گفت: «با کسی کار دارین؟»، گفتم: «نه! اومدیم هواخوری». یکدفعه یقۀ کتم را گرفت و چسباندم به دیوار سیمانی. محسنه همان‌جا زهره‌اش ترکید و مخلوطی از شربت آبلیمو و پرتقال و شیر کاکائو، همراه با بستنیِ کاکائویی و زعفرانی و هر چه ظهر خورده بود، غثیان کرد! سری تکان دادم تا این افکار پریشان از من دور شود. همین‌طور که آمدن شخص موردِنظر که مثلِ داور مردان آهنین بود را نظاره می‌کردم، رسید به ما و گفت: «با کسی کار دارین؟». قیافه‌اش را که برانداز کردم، دیدم همان است که در عکس‌های شب خواستگاری، کنار داماد ایستاده، سریع گفتم: «شما باید آقا سیامک، برادر داماد باشین، نه؟». لبخندی زد و گفت: «بله و شما...؟» گفتم: «بنده میرزای اصفهانی، پسردایی عروس‌خانم و ایشون هم محسن، داماد ما!». حسابی تحویل گرفت و گفت: «قیافه‌ ایشون کمی غلط‌ انداز بود، چرا تشریف نمیارید داخل؟». محسنه گلویی صاف کرد و گفت: «صاحاب تشریف باشید، هستیم در خدمت شما».

مانده بودم سؤال کنم یا نه! دل را به دریا زدم و گفتم: «قاطی‌ان دیگه نه؟». سیامک که حالا کشیدگی لبش بیشتر شده بود، گفت: «آره، مجلس خودمونیه!» و با گفتن همین جمله، دوباره تعارف کرد و رفت به سمت ویلا. محسنه کمی خودش را جمع و جور کرد و گفت: «آره اروا عمت، مجلس خودمونیه!». گفتم: «محسنه شرط رو باختی. وعدۀ ما امشب، به صرف جوجه کباب؛ البته اگه معصوم محکم بزنه تو گوش محمدرضا!».

صدای اذانِ گوشی به گوشم رسید. محسنه کَکَش نگزید و همان‌طور که از آن حالت قبلی و با اطمینان به این‌که لباسش، لباس کار است، ولو می‌شد روی دیوارۀ سیمانی جوب، ریگ‌های در دستش را پرتاب می‌کرد به دیوارۀ این‌طرف جوب. من اما وقتی صدای اذان به گوشم می‌رسد، تا نماز را نخوانم، انگار هزار کار ریخته رو سرم و وقتی بخوانم، بی‌خیال دنیام (ریا نشه یه وقت!). محسنه اما تنها وقتی که نماز می‌خوانده، دوران مدرسه بوده که آن هم به اجبارِ ناظم و با جماعت بچه‌ها، بدون وضو می‌ایستاده به صف! باور کنید اگر می‌دانستم، دختر بهش نمی‌دادم. آن زمان عقلم نرسید که سؤال کنم آقا داماد نماز هم می‌خوانند که اگر می‌گفت نه، همان‌جا می‌گفتم با این تفاسیر، زین پس شما نه به عنوان خواستگارِ آبجی بنده، بلکه به عنوان مهمان قدم‌تان بر سر چشم و پشت‌بندش ادامه می‌دادم: «از نظر من این خواستگاری کنسله!». بماند که ملت آن‌قدر روشن‌فکر شده‌اند که این مسائل، در حاشیه قرار گرفته یا اصلاً مهم نیست برای‌شان.

گفتم: «محسنه خره! اذان شد، یکی هم که این‌جا اهلش نیست. زیلو تو ماشین نداری؟». محسنه گفت: «نه والا، تازه خریدمش». همان موقع عمو از ویلا بیرون آمد. عمو که گفت پس چرا نمی‌آیید داخل، محسنه گفت: «قاطی‌ان عمو، منم قاطی‌ام!». پتویی را که همیشه در وانت عمو بود، گرفتم و با وضوئی که قبلاً گرفته و سفت هم نگهش‌داشته بودم، همان‌جا بیرون ویلا، روی سنگ‌فرش‌های آن‌طرف‌ترش، چسبیدم به نماز (ریا بعد از عمل اشکال نداره). تمام که شد، محسنه هنوز داشت سنگ پرت می‌کرد به این‌طرف جوب؛ گاهی هم محکم‌تر، به سمت دیوار ویلا.

عمه (مادر عروس) که از ویلا بیرون آمد، گل از گلش شکفت: «خیلی خوشحال شدم عمه، خوش اومدی! اگه داخل معذبی، الان میگم یه قلیون برات چاق کنن بیارن بیرون. بشین رو این تخت عمه». نشستم روی تختی که کنارِ در ویلا بود و محسنه هم ریگ‌ها را ریخت رو زمین و آمد نشست کنارم. موز و پرتقال و کیوی و آلوچه و خیار و توت‌فرنگی، به مقدار لازم همان‌جا روی تختِ بیرون ویلا میل شد. اگر لحظه‌ای غفلت می‌کردم، محسنه امان نمی‌داد و همه را دولپی می‌بلعید. آخرین آلوچه را آمد بردارد که زدم روی دستش. همین شد که رفت سراغ توت‌فرنگی‌ها.

معصوم از ویلا بیرون آمد. مهراده داشت نفسش از گریه بند می‌آمد. گفتم: «مگه چیکارش کردی؟ یه‌کم آروم‌تر!». مظلومانه گفت: «به خدا کاریش نکردم، خودش گریه می‌کنه و ساکت نمیشه!». مهراده را گرفتم و شروع کردم به پیش‌پیش کردن. معصوم ادامه داد: «میرزا! محمدرضا رو هر چی نیشگون می‌گیرم گریه‌ش نمی‌افته، فقط میگه نکن! چیکارش کنم؟». بی‌محابا گفتم: «بیارش دم در». تا آوردش دم در، محکم خواباندم زیر گوشش که محسنه آن‌طرف‌تر پرید بالا و آخرین توت‌فرنگی از دهانش جست بیرون. معصوم حس مادرانه‌اش گل کرد و معترض گفت: «چیکار داری بچما؟!». صدای گریۀ محمدرضا به قدری بالا رفت که عده‌ای که دم مجلس ایستاده بودند، فکر کردند دارم بچه را می‌زنم، آمدند جلو و گفتند: «این چه طرزِ تربیت بچه‌س!». فرصت را غنیمت شمرده و با زدن یک چشمک به معصوم، قضیه را فیصله دادم. معصوم هم جریان را گرفت و رفت داخل وسائلش را جمع کرد و با آبجی برگشتند بیرون. چون زشت بود که بدون خداحافظی برویم، رفتم تا دم‌دمای مجلس و با داماد از روی اکراه دست و روبوسی کردم و برای مینا هم آرزوی خوشبختی کردم و برگشتم. محسنه همان بیرون نشست. عمه از دور اشاره کرد که بایستم. توی ماشین نشسته بودیم که با مقداری سالاد ماکارونی و یک پلاستیک میوه به سمت ما آمد. تحویل‌مان داد و با سلام و صلوات بدرقه‌مان کردند.

و اما پس از برجام (مخفف بعدِ رفتن از جشن ازدواج مینا) شنیدیم فرجام بدی داشته مجلس. عموی داماد از بس نوش‌جان کرده بوده، وسط مجلس، لنگ در هوا می‌شود و لنگ‌ها پس از بازگشت از هوا، به صورت عمۀ بزرگ اصابت می‌کند. سیامک از بس خورده بوده، پخش و پلا می‌شود بر زمین و همان قسمتی که می‌افتد، فرورفتگی زمین ایجاد می‌شود، همان‌جا غثیان کرده و هجده نفر اطرافش را می‌گیرند و به اتاق بالا می‌برند تا در بین شیشه‌های مشروب به استراحت بپردازد و آخر شب هم، یک از خدا بی‌خبر، جیپِ پدر داماد را در جلوی ویلا، به آتش کشیده که به گزارش آسوشیتدپرس، فقط موتورش سالم مانده است. این‌ها موقعی اتفاق افتاده که من و معصوم و آبجی و محسنه، در حال خوردن جوجه کبابِ شرط‌بندی بودیم و مهراده و محمدرضا هم در خواب ناز.

1. محمدرضا پسر شماست یا آبجی؟؟؟
2. چرا اسم آقایون "ه" گرفته؟؟؟
3. طفلی محمدرضا 
4. من عاشق اینم به معصومه بگن معصوم :)
5. عجب نقشه هایی میکشید میرزا.
6. خوبه تا آخرش نمودین با این اوصاف قاطی میکردین از دست قوم خورنده و میزدید شل و پل میکردید جماعت رو :))
ما که آرزوی خوشبختی داریم برا دختر عمه اتون ولی خدا به دادش برسه فک و فامیلاشون تو هر عروسی خسارت میزنن باید مواظب خودش باشه.

1. خودتون چی فکر می کنید؟ :)
2. گاهی اصفهانی جماعت «ه» اضافه می کنه، منم چون همیشه به این اسم خطاب می کنم، اینجام همونجور نوشتم.
3. همون جوابِ فرشته بانو.
4. اصن کیف داره! :)
5. غیر از این بود، عجب داشت! :)
6. خدا آخِر و عاقبتش رو ختم به خیر کنه، والّا!
اولا آمیرزا لازم تاکید کنم که علاوه بر سیگار قلیون هم ضرر داره و حتی بیشتر؟ تو پست های بعدی به چیزهای دیگه نرسیم ان شاا...:))
الحمدالله ما هنوز از همون خانواده های سنتی هستیم و دختر به بی نماز نمی دیم.
بخاطر جو تقریبا مذهبی خانواده هم عروسی های مختلط نداریم الحمدالله:)
دلمان به شدت برای محمدرضای بیچاره سوخت که باید جور بزرگترها را بکشه.
اما در اخر داستان اگه بی ادبی نباشه باید بگم یه خرده دلمون از زدن جیب بابای داماد خنک شد:)))
یاعلی
نه! واقفیم :))
الحمدلله!
الحمدلله! :)
بچه باید سفت بار بیاد :)
کی جیبِ کی رو زده؟ کجا نوشتم؟ :)
یا علی مدد
اوه اوه! یه جام(مخفف جشن ازدواج مینا!:دی) و این همه خسارت(مادی و معنوی)؟!

آدم این پست‌های شما رو که می‌خونه، دلش می‌خواد همینجور ادامه داشته‌باشه! :)
بله :)
مثلاً چجوری دیگه؟ تهِ تهش بود :)
خیلی خوب نوشتین داستان رو... هم قسمت اول و هم دوم رو :)) قسمت اول هم اصن جای حساسی قطع نشد :دی وسط خیالتون بود خب :دی
+ خوبه که هنوز عده‌ای هستن که به نماز -و به‌صورت کلی به دین- اهمیت میدن :) کم دیده میشه این روزا :) 
++ ازدواجی که اینجوری پایه‌گذاری بشه فرجامِ خوبی نداره معمولا. ان‌شاءالله که دخترعمه‌تون جزو استثناها باشن :) 
داستان مستر مرادی؟! :)
+ خدمتت عارضم که خدا خیلی مظلومه مستر :)
++ اگه حقیقتش رو بخوای منم فقط امیدوارم، مطمئن نیستم.
خواهرزادتونه :)
:)
آخ شرمنده -_-  باید میگفتم ماجرا به‌جای داستان... امان از حواس‌پرتی :)) 
:) 
دشمنت شرمنده! اشکال نداره، پیش میاد رفیق :)
خخخخ اون اخرش رو اشتباه خوندم جبپ بوده:)))
میرزا شما هم سفت بار اومدید یا فقط دوست دارید بچه تون سفت بار بیاد؟اون محسنه رو سفت میکردید که برای آینده سفت باشه لااقل نه بچه ی بیچاره:)
اون کتک زدن محمدرضا رو به سازمان حمایت از کودکان و اینا باید گزارش داد:)

آخرشم درست ننوشتین! جیپ :)
منم سفت بار اومدم. بابام خدا بیامرز تو بچگی حسابی کتکم زده، بالاخره باید خالی کنم خودم رو یا نه :) با یه تیر، دو نشون.
محسنه از من بزرگتره.
تو ایران هست؟ نمی دونستم :)
عادت کردم به یاعلیِ آخر کامنتاتون، یا علی مدد :)
من روزی که غلط تایپی نداشته باشم اون روز شب نمیشه:))
بیچاره بچه تون و البته بیچاره نوه تون:)) شما نسلتون کتک خور بار میاد:)
حیف شد:))
ایران رو نمی دونم ولی تو یونسکو انگار هست:)
یاعلی:)
حواس جمع ان شاءالله! :)
البته کتک خور از بستگان درجه یک، نه دیگران انشالا! :)
ما تو ایرانیم، پس مشکلی پیش نمیاد :)
یا علی مدد
اون بستگان درجه ۱ رو خیلی خوب اومدید:))))
یاعلی
قدیم اگه غیر، کتک می زد بچه رو، همه دست به یکی می کردن برا جبران، الان دیگه اوضاع فرق کرده :)
یا علی مدد
ای بابا شما ازینطرف قلیون میشکنین ازونطرف عمه خانوم قلیون دستتون میدن؟ حیف که عمه ندارم:(
بنظرم خیلی هم بهتر شد، تو نرفتین خیلی هم خوب از فضا لذت بردین مخصوصا با الوچه ها:))
انشالله که خوشبخت بشن:)
عجب! شما از کجا فهمیدین همشهری؟!
عمه ها برادرزاده دوستن به شدت! :)
فضا کجا بود! روبروی ویلا بیابون بود. آلوچه هارم من یکی خوردم فقط، بقیه رو... :)
انشالا! :)
چطور دل تون اومد بچه رو کتک بزنید؟! :/
حالا شما مسائل مهم و گوشتای مطلب رو رها کردین، سفت کتکه رو گرفتین :)
پسره سفته وجداناً :)
خب گناه داره بچه :(
حس آدمی رو دارم که داره توبیخ میشه، ببخشید :(
يكشنبه ۲۴ ارديبهشت ۹۶ , ۱۸:۵۴ منتظر اتفاقات خوب (حورا)
نوش جونتون!!
خب عمتون چه اصراری داشتند برید، وقتی خودشون هم می دونستند که معذبید!!؟

اللهم الرزقکِ :)
مطلقِ حضور :)
ایول... چه قلمی!!
زهی سعادت که اینجا رو پیدا کردم...
سلام
ما مخلصیم.
راستش من مدت کمی هست که وبلاگتو پیدا کردم. عادت دارم وقتی یه وبلاگ خوب پیدا می کنم لابلای کارام میام و سعی می کنم همه پستها را بخونم. جدا از اختلاف نظرات و اختلاف عقایدی که با هر کی داشته باشم خوندن یه پست شیرین و کلماتی که با فکر و هنرمندی ردیف شده باشن را نباید از دست داد. خوشحالم که تو این وانفسای رکودی وبلاگ نویسی آدمایی مثل تو می نویسن. و باور کن خوب می نویسی. قلمت توانا
شما خیلی محبت دارین نسبت به من، خیلی متشکر.
خیلی مهربانانه نگریستید بضاعت ناچیزم را، مهرتان افزون!
عجب عروسی بودها @@ بدبخت تر از همه محمدرضا حالا حتما لازم بود کتکش بزنین ؟
اصن ریا تو متن دیده نمیشد :دی 
اگه کتکش نمی زدم که تا آخر شب باید می ایستادم همشهری :)
ریا بعد از عمل اشکال نداره :)
جالب تعریف کردید اتفاقات رو.
قلمتون مانا جناب میرزا.
خوش اومدین.
سرتون سلامت!
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
Powered by Bayan